ladybird1

Blieb blieb

Fantasie van kinderen, als je dat mee kunt nemen naar je volwassen “ik” dan ben je een gelukkig mens. Alhoewel je jezelf natuurlijk ook wel eens bang kunt maken met een uit de hand gelopen dagdroom.

Denkt u bv ook wel eens aan het universum? Hoe vreemd dat dat in elkaar zit. Aan de ene kant is er totale chaos, aan de andere kant gaat alles volgens plan, heel gestructureerd. En er zijn nog zoveel wonderen te ontdekken in ons prachtige universum. Wat dacht u van anderen dan alleen de aardbewoners? Wat zouden die eigenlijk denken van ons, aardlingen? Zouden ze hun hoofd (of hun ogen op stokjes) schudden bij het zien van al die agressie, al dat egoïstische grijpen naar meer; zouden ze lichtelijk verbaasd glimlachen om onze rare fratsen of ontroerd zijn door de onschuld van onze kinderen? En wat zouden ze denken van onze fantasie?

Toen ik een jaar of zes was (zucht, die goeie ouwe tijd) toen dacht ik wel eens na over bijvoorbeeld al dat geluid dat wij mensen produceren. Ik vroeg me af waar dat geluid bleef. Ergens was ik er van overtuig dat het de ruimte in schoot en dat op een dag al dat lawaai, na het universum doorploeterd te hebben, vanzelf weer op aarde terecht kwam. Kunt u zich voorstellen! Met een enorme knal worden al die gillen en schreeuwen en het roepen, al die ruzies maar ook al dat lachen en gieren en brullen weer over ons uitgestort. En het beangstigde me wel een beetje.

Dat soort fantasieën hebben SF-schrijvers ook. Zo bestaat er de vaste overtuiging dat er een sokken planeet is en, o ja, een balpennenplaneet. Dat kan niet anders, gaat de redenering. Want het is u ook wel eens / geregeld overkomen dat u een balpen even neerlegt en bv even uw neus snuit. Als u zich dan weer richting balpen keert, dan is ie weg. Geen pen te vinden, niks, nada, louw loene. Nou die pen moet dus ergens gebleven zijn. En volgens sommige auteurs, verdwijnt ze richting B-planeet. Waarbij de B natuurlijk voor, juist ja u raadt het al, Balpennenplaneet staat.

Hetzelfde gebeurt bij sokken. Op de een of andere manier verdwijnt er geregeld een sok van een paar. Nooit twee, altijd een. En hoe je ook zoek in alle hoeken en gaten van je wasmachine, de sok schittert door afwezigheid. Nou ja, een  is een ronde trommel, dus daat zijn niet zoveel hoeken in te vinden. Wel gaten trouwens, maar te klein voor een hele sok om de verdwijn-act te faciliteren. En toch, zo'n sok doet die verdwijn truck met plezier. Anders gebeurt dat niet zo regelmatig. Het is net alsof zowel sokken als balpennen een soort ingebouwde “beam me up, Scotty” knop hebben en kunnen verdwijnen wanneer ze daar behoefte aan hebben.

Geen wonder dat die groene mannetjes (en vrouwtjes, neem ik aan) hun buik vast houden bij het gluren naar de paneet-aarde- bewoners. Het bliebende gegieber zal niet van de lucht zijn.

Ik hoop dat een dezer eeuwen hún lawaai ook weer naar hun planeet terug keert. Met een enorme knal!

Ladybirdladybird1